Pojęcie muzyki rockowej ma bardzo szeroki zakres. Wynika on głównie ze złożonych źródeł pochodzenia inspiracji, kierunków i stylów z których czerpali twórcy rocka. Muzyka rockowa często bywa utożsamiana z rozrywkową. Już w średniowieczu można doszukać się muzyki rozrywkowej. Bo czym były ówczesne pieśni wędrownych trubadurów czy muzyka dworska XVIII wieku jak nie „rozrywką”. Jednak z perspektywy czasu muzyka ta uważana jest za „poważną”. Oczywiście rocka nie można utożsamiać z muzyką rozrywkową w szerokim pojęciu. Muzyka rockowa lub ogólnie rock, to nie tylko rozrywka, ale także świadomość i postawy społeczne całej generacji ludzi związanych z tą kulturą. W literaturze muzycznej często można spotkać się z negatywnymi opiniami krytyków na temat rocka. Muzyka ta bywa uważana za hałaśliwą, uproszczoną i wulgarną dziedzinę muzyki co prawda warsztatowo już sprawną, ale prostacką. Podział na muzykę „poważną” i „rozrywkową” czy „popularną” „zatracił obecnie swoją rację bytu, zwłaszcza w kręgu młodzieży, która interesuje się jednocześnie różnymi odmianami sztuki”.

Dla starszego pokolenia muzyka młodzieżowa to często big beat, czy sentymentalne piosenki amerykańskie, dla słuchaczy najmłodszych to między innymi trash, psychodelic, rap. Tak więc granice gatunku stają się płynne, elastyczne w zależności od kategorii porządkowania. O niższości muzyki rockowej w stosunku do „klasycznej” decyduje chociażby stwierdzenie, że „kompozytorzy muzyki rozrywkowej stosują dawno już przebrzmiałe środki wyrazowe. Czy taki podział wynikający z przeznaczenia i wartości artystycznej jest słuszny? Muzyka rozrywkowa, która w znacznym stopniu opiewa radio, służy rozrywce, zabawie, relaksowi, a muzyka tzw. poważna służy… i tu właśnie nie wiadomo czemu? Najsłuszniejszy będzie chyba podział, wynikający ze spojrzenia odbiorcy czyli słuchaczy na tę muzykę. „Muzyka jest jedna…”, „To co każdy z nas odbiera jako muzykę rozrywkową – jest muzyką rozrywkową, a ta co jako muzykę poważną – jest muzyką poważną”. Rozwój środków masowego przekazu, tj. radio, telewizja, spowodował, że odbiór muzyki jest bezproblemowy. Nie ma potrzeby wychodzenia z domu aby posłuchać ulubionego muzyka. Pojawia się coraz większe zainteresowanie formami muzyczno-scenicznymi. Przykładem może być rock-opera „Tommy” zespołu The Who czy operę „Soap” – The Kings. Pod koniec 60-tych zaczyna się nowa forma prezentowania muzyki, a co za tym idzie rozwój showbusinesu – festiwale organizowane często na bardzo dużą skalę. Na najsłynniejszym festiwalu w Monterey wystąpiła prawie cała czołówka muzyki rockowej. W 1969 odbył się festiwal w Woodstock zarejestrowany na taśmie filmowej, na którym wystąpiły takie – gwiazdy jak Jimi Hendrix czy Janis Joplin – jak informuje nas radio internetowe.